اگر خون دلیل است آورده ایم ...

           پشت سنگر مانده بی سر پیکر پاک بردادر

                                                                    چشم خواهر چشم مادر مانده بر در ای دلاور

 

می دونم خیلی هاتون کتاب (دا)رو خوندین یا اگه هم نخونده باشین اسمشو شنیدین و موضعشو هم میدونین درباره خرمشهر و اوایل جنگه ... عزیزان واقعا اگه میخواین بدونین جنگ ما چطوری شده وچه طور ما جنگیدیم حتما این کتابو بخونین این کتاب جواب همه اون سوالهایی هست که دنبالش بودین ......... واقعا میتونم بگم که ما شرمنده همه اون شهدایی هستیم که به خاطر ما خوناشونو ریختن که الان ما راحت زندگی کنیم

این کتاب که واقعیت های خرمشهر هست همون خرمشهری که با خون اون ایران الان ایران هست همون خرمشهری که جوون هاشو داد که ما همه ایرانی ها زیر سقف هامون راحت باشیم ... و همون خرمشهری که ما قدرشو نمیدونیم و فراموشش کردیم ... به اون خانواده هایی که خودشونو قربانی ملت ایران کردن تا زندگی ادامه داشته باشه به اون دختر وپسر هایی که تا آخرین نفسشون جنگیدن الان از یاد بردیم ...

فقط وفقط باید این کتاب خوند وگوشه ای از واقعیت های گذشته سرخ مارو بدونین و بفهمین که چطور ایرانی سبز ساختیم با خون آن شهدای مظلوم ...

                     

 

          نـگــو مـی تـرسـه از تـرکـش نـگو می سوزه رو دریا

                                                                دلــش دریـای آتـیشـه تـــو چــی مــی دونــی از لــیـلا

          بـــــره کــــنـــج کـدوم خــونــه کـجــارو داره بــــرگــرده  

                                                                    نگو ایــن کــار یـک زن نـیـسـت که این زن وارثه درده

اگـه لـیـلا نمی جنگید بگو این خونه چی می شد

بگو این خاک اجدادی رو نقشه خاک کی می شد

         شـبـی کـه قلـب لـیـلا سـوخـت دل آئـینـه ها خون شد

                                                                       همین مجنون که می بینی از اینجا تازه مجنون شد

         تو میگی نســل مـا امروز توی این خــونـه چـی می دید

                                                                      اگــه دنــیـا نـمی تــرسـیـد اگــه لـیـلا نـمی جـنگیـد

  

نشانی ازعشق

بسم رب الشهداوالصدیقین

جنگ تمام شده بود و خيلي از شهدا جا مانده بودند.دلمان پيش آنها بود. بايد مي رفتيم و برمي گردانديمشان؛اما منطقه حساس بود و قرارگاه موافقت نمي کرد. هرجوري شده يک فرصت ده روزه گرفتيم.گذشته از دوري راه،دور و برمان پر بود از ميدان هاي وسيع مين.چندروز کارمان گشتن بود و دست خالي برگشتن . مهلت ما نيمه شعبان تمام ميشد. بعضي بچه ها پيشنهاد کردند کار را تعطيل کنيم و روزعيد به خودمان برسيم.اما شهيد غلامي گفت:"نه ،تازه امروز روز کار است و بايد برويم عيدي را از آقا بگيريم ."همه به اين اميد حرکت کرديم ،اما هر چه بيشتر گشتيم ،نااميد تر شديم .

آفتاب داشت غروب مي کرد که صداي ناله و توسل شهيد غلامي بلند شد:"آقا جون ديگه خجالت مي کشيم تو روي مادراي شهيد نگاه کنيم ...."بايد وداع مي کرديم و بر مي گشتيم . بغض توي گلوي بچه ها ترکيد و به گريه افتادند....چند لحظه بعد ،فرياد شهيد غلامي که رفته بود شاخه ي شقايقي را براي معراج  شهدا از ريشه در بياورد ،ميخ کوبمان کرد . دويديم طرفش ...شقايق درست روي جمجمه ي يک شهيد سبز شده بود ! چه حالي مي شدي توي اين غروب نيمه شعبان ،اگرمي دانستي که نام اين شهيد ،"مهدي منتظرالقائم "است ؟!

برگرفته از کتاب نشانه ؛ خاطره از آقاي محمد احمديان

 

در سینه ام دو باره غمی جان گرفته است

امشب دلم به یاد شهیدان گرفته است

 

تا لحظه های پیش دلم گور سرد بود

اینک به یمن یاد شما جان گرفته است

 

در آسمان سینه من ابر بغض خفت

صحرای دل بهانه ی یاران گرفته است

 

از هر چه بوی عشق تهی بود خانه ام

اینک صفای لاله و ریحان گرفته است

 

دیشب دو چشم پنجره در خواب می خزید

امشب سکوت پنجره پایان گرفته است

 

امشب فضای خانه دل سبز و دیدنی است

در فصل زرد رنگ بهاران گرفته است........

 

          مرحوم سلمان هراتی