شعرگونه
زندگی در گذر است
ودر آن زیبایی طعم لذت دارد
طعم سیب سرخی
که در این وانفسا
هر نفس میخواند
به خدا من زنده ام
دم هر کوچه ی این آبادی
تابلویی چشم مرا می نازد
گوییا نام شهیدیست بر آن
پسری یا پدری که سپر کرد جان را
آریُ زندگی میگذرد
من در این جاده تنهایی
همچنان تنهایم
از لب جوی دلم میگذرد
قطره خون شهیدان وطن
آریُ آن شهیدان همیشه زنده
نی به من میگوید
دل تو پژمرده
تا به کی قصد سکونت داری؟
این همه ناله وسودا بس نیست
این دل عاشق وشیدا بس نیست
تا به کی این همه درد و هجران
دل من تنگ شهیدان شده است
تنگ یاران شده است
این دل تنگ چه را می خواهد؟
این را خود خدا داند و بس
پی نوشت:
*سبک این شعر به صورت سبک سهراب سپهری است وشعر گونه ای ازخودم بود*
التماس دعااا
یا علی
بسم رب الشهداء والصدیقین. این وبلاگ را ما به نیت شهدا و امام شهدا درست کردم .پس فاتحه یادتون نره و مرا از دعای خیرتون فراموش نکنید. یا علی