عشق غایبانه

بسم رب الشهدا والصدیقین 

فرمانده نمی گذاشت بیاید.

می گفت کوچک است.

می گفت میترسد و بقیه را لو می دهد.

پسر گریه زاری کرد،

بقیه هم پا در میانی کردند.

فرمانده گفت:

من مسئولیتش رو قبول نمی کنم.

یکی مسئولیتش رو قبول کنه.»

.

.

.

پسر،فرمانده زخمی را گرفته بود روی دوشش.

می گفت: "نترس"

می گفت: " می رسانمت"

می گفت: "گریه زاری نکن ،لو می رویم "

می گفت:من مسئولم شما را برسانم عقب،چاکرت هم هستم."